อำนาจที่ไม่มีอยู่จริง ตามคำที่ว่า “ประชาชนเป็นเจ้าของอำนาจสูงสุด”

มีคนบอกว่าฟ้าหลังฝนจะดีขึ้นเสมอ คงเป็นคำหนึ่ง ที่ช่วยในเรายังคงไปต่อได้ “ด้วยความหวัง”

ใครกันเล่า ที่ต้องตื่นแต่เช้า เพื่ออกไปทำงาน ขายแรงกาย แรงใจ เพื่อหาเงินมาดูแลตัวเองและคนในครอบครัว

แต่หลายคนลืมตามาในเช้าวันใหม่ ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เพราะไม่มีงานทำ และกำลังว่างงาน ...น้ำตาไหล โดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงอีกหลายชีวิตที่รออยู่ ลูกที่ต้องไปโรงเรียน แม่ที่กำลังป่วย สองมือประคองตัวเองให้ลุกจากที่นอนในห้องเช่าเก่าๆ ที่นับวันถอยหลังที่จะต้องออกจากที่ตรงนี้ เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า

ไม่มีอะไรเหลืออยู่ นอกจากความหวังและลมหายใจ

ท่ามกลางวิกฤตที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวหลังโควิด เศรษฐกิจ ที่เหมือนจะค่อย ๆ กลับมา แต่ก็ไม่เห็นวี่แวว

เคราะห์ซ้ำเหตุการณ์แผ่นดินไหว ก็มาพรากคนที่รักจากไป แม้ทำใจยังไม่ได้ แต่ก็ต้องกัดฟันผ่านมันมา

หากวันที่ฉันหมดสิ้นแล้วความหวัง

อะไรคือคำตอบให้ต้องกลับมาสู้อีกครั้ง

สองมือหยิบใบสมัคร รูปถ่ายและวุฒิการศึกษาปริญญา เพื่อไปสมัครงานอีกครั้ง ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ

เพราะนี่เป็นการสมัครงานครั้งที่ 5 แล้ว

ยังไม่มีใครรับเข้าทำงาน

เพราะผลการตรวจโรคมีเอชไอวี

ที่เขาบอกเพียงแค่ว่า

“คงรับเข้าทำงานไม่ได้ เพราะเดี๋ยวมีผลต่อบริษัท”

แม้รู้ดีว่าใจไม่อยากสู้ต่อ แต่ยังมีลูกที่กำลังเข้าโรงเรียน ที่เป็นจุดมุ่งหมายสำคัญ แม้ก่อนหน้าที่ได้ทำงานอยู่ในธนาคารแห่งหนึ่งได้มาถึง 15 ปี ก็ตาม

ไม่รู้ว่าเพื่อนคนอื่นเป็นยังไงบ้าง ?

ฉันไม่ได้เก่ง แต่ฉันกำลังเหนื่อย

ความจริงมันโหดร้ายกว่าที่คิด

การมีลูกก็โดนตั้งคำถาม การทำงานก็เป็นอุปสรรค

ยังไม่รู้จะไปต่อยังไง แต่ที่รู้ ๆ ขอให้ความหวังยังคงอยู่

คงมีสักสถานที่ทำงาน รับเข้าไปทำงานอีกครั้ง

มีคนบอกว่าฟ้าหลังฝนจะดีขึ้นเสมอ

ฉันหวังเช่นนั้นเหมือนกัน

เล่าเรื่องโดย ณชา